Języki romańskie
Języki romańskie to rodzina języków pochodzących z łaciny ludowej (vulgaris), rozwiniętej w różnych częściach Imperium Rzymskiego po upadku starożytnego łaciny klasycznej. Do głównych przedstawicieli należą hiszpański, portugalski, francuski, włoski i rumuński, a także kataloński, oksytański, galicyjski i inne odmiany regionalne; współcześnie są używane w Europie, obu Amerykach, Afryce i w diasporze na całym świecie. Podział na gałęzie (śródziemnomorska/italoromańska, galloromańska, iberoromańska, wschodnioromańska itd.) odzwierciedla historyczne rozprzestrzenianie się łaciny i lokalne wpływy kulturowe.
Charakterystyczne cechy języków romańskich to uproszczenie systemu przypadków w porównaniu z łaciną, rozwój rodzajów gramatycznych (rodzaj męski i żeński), zaawansowane koniugacje czasowników oraz typowe zmiany fonetyczne (np. palatalizacje, zmiany samogłoskowe). Słownictwo bazuje głównie na łacinie, ale każdy język nosi ślady substratu i superstratów (np. języków celtyckich, germańskich, arabskiego), co wpływa na stopień wzajemnej zrozumiałości. Języki romańskie odegrały i nadal odgrywają istotną rolę w literaturze, administracji i międzynarodowej komunikacji.
